يا هو

 

 

سلام... نيومدم که بگم ديگه تعطيل نيست... نيومدم لوس بازی در بيارم

 

بگم برگشتم...نرفته بودم که برگردم...فقط ...بگذريم...

 

 

 

از حرف يکی خيلی خوشم مياد:

 

 

اینجا پناهگاه من است ... اینجا معبد من است ...

 

اینجا سنگر کوچک و متروک من است ... 

 

اینجا چهاردیواری اختیاری من است ...

 

 من حق دارم اینجا هر چه دل تنگم می خواهد بنویسم   

 

و شما هم حق دارید حوصلهء تان نگیرد و دلتان نخواهد و

 

نخوانید ... همین .

 

 

اين نوشته ی آخرم تو اين وبلاگه...دوران اين وبلاگ تموم شده...

 

به دلايلی که اونايی که بايد بدونند، ميدونند و اونهايی که نميدونند هم حتما

 

مصلحتی داشته که...

 

 

می نويسم فقط برای می نو...می نوی عزيزم...می نوی خوبم...

 

که فقط خودشو خدا ميدونن  که چقدر خاطرش برام عزيزه...

 

دارم فی البداهه می نويسم...حق بده که يکسال دوستی...نه اصلا زندگيو

 

نشه تو اين چند دقيقه اينجا بيارم...جلوی چشمها...تا يادمون بياد...يادمون

 

بياد که از کجا شروع شد و به کجا کشيد...

 

 

بغض کردم...از شادی...و شکر می کنم خدا رو که منو تو رو بهم رسوند...

 

تا همو داشته باشيم... که ...                 

 

اجازه بده که خودمون چند تا بدونيم که چقدر خوبه که همو داريم...

 

من و تو و تو و  من ...

 

 

مگه غير از اينه؟!!!

 

 

اينم يه آپديت برای تو عزيزم...همين:

 

 

                        سالگرد دوستيمون مبارک!!!

 

                                        

                                          مريم

 

 كه هميشه آرزوی خوشبختيتونو داشته و داره و خواهداشت.                  

                                                 

                                                                          يا علي

 

 

 

 

يا هو

 

 

 

تــــــــعـــــــــطـــــــــيــــــــــل.

 

 

 

 

 

 

يا هو

 

سلام...

 

جای همگيتون در شهرگل و بلبل و شعر و غزل ( شيراز) خالی...

 

يه عزل:

 

 

 

آقا شما از عشق و از مريم حذر کن!

 

راحت بمان، آسوده از اينجا سفر کن!

 

 

اصلا کسی انگار از عشق تو نمرده ست..

 

حالا برو بر x و y هم نظر کن!

 

 

ديگر چه فرقی می کند پابندی ما؟!

 

راحت شو و از روی قلب من گذر کن!

 

 

<<- من ماه تو، تو آن ِمن>>، يادت می آيد؟!

 

آقا بمان، شبهای تارم را سحر کن!

 

 

اينجا بمان تا دور دورو بی نهايت...

 

تو مال من، يکبار ديگر هم ضرر کن!

 

***

اما تو می خندی، به حسّ من، به عشقم

 

اشک مرا، آه مرا، يا رب شرر کن!

 

***

باشد، قبول، اصرار من بيهوده بوده ست

 

آقا برو! اوقات خوبم را پکر کن!

 

***

يک نکته را روشن کنم، شعرم تمام است:

 

روزعروسی خودت من را خبر کن!!!...

 

 

                                                       مريم

                                                                          ياعلی

 

 

يا هو

 

 

سلام... لطفا نقققققققققققققققققققققققققققققققققققد کنيد!

 

 

 

از عشقتان بيزارم و لطفاً فراموشم کنيد

 

معتادِ به سيگارم و لطفاً فراموشـــم کنيد

 

 

تحقير و صبر و حوصله، طاقت نمی آرد دلم

 

در جامه ی مُردارم و لطفاً فـراموشــــم کنيد

 

 

خسته وَ درمانده شدم از داد و فرياد شما

 

ته مانده ی آوارم و لطفاً فـراموشــم کنيد

 

 

ماندن برايم مشکل است، رفتن برايم سخت تر

 

گويی به پــای دارم و لطفــاً فرامــوشــــم کنيد

 

 

رفتن که در کل بهتراست، موضوع شعری می شود

 

ديوانه ی اشــعارم و لطفاً فراموشـــم کنيد

 

 

گفتی که روز آخری، دل می کنم ازعشق تو

 

دلخوش به آن ديدارم و لطفاً فــراموشم کنيد

 

 

موضوع شعرمن هنوز، رفتن وَيا که ماندن است

 

اينبــار من بيدارم و ...  لطفــاً فـراموشــــم کنيد

 

 

اينجا دو راهی می شود، حوّا شدن کار من است

 

آلوده ی تکــــرارم و لطفــاً فرامــوشــــم کنيد...

 

 

                                         مريم       ۲۴. مرداد .۱۳۸۴    

 

 

                                                                  يا حق

 

 

 

                                                                         

 

يا هو

 

 

 

پک می زنم به سيـگار، در پای چوبه ی دار

 

زل می زنم به ديروز،اين قصه های تکرار...

 

 

 

اين سايـــه ها هميــشه، دنبـال من دويدند

 

بی برگ و بارم امروز، ای سايه ی طمع کار!

 

 

 

من: رفتنی، شکسته، بی شور و شوق پرواز

 

من می روم، دوباره در اوج حسّ انکاااااااااااار

 

 

 

من شعر می سرايم، در قافيه: شکستـــن

 

بی وزن و بی اراده، شعری شبيه آوااااااار

 

 

 

مرگم شبيه باران، احيای ديگری بود

 

شايد دوباره مريم، رويد به روی ديوار

 

 

 

من قصه گو نبودم، از عشق می سرودم

 

حالا شکسته قلبم، از دوريــت که ناچار...

 

*

 

پيچيـــدن صـــدايـــت، پـــايـــان خــواب بــــد بود...

 

شاعر نشست و خنديد...پس خواب بود...و بيدار...

 

*

 

اما دوباره يادت، ترسيــــم غصــه ها شد

 

اين عاقبت ندارد، اين عشق بر تو انگار...

 

 

 

لبخند تو، صدايت، بغضت درون اشعار...

 

ديگر گذشت و رفتند، آن روزهای ديدار...

 

*

 

پک، دود، پک به سيگار، در پای چوبه ی دار

 

تعبير خواب هم شد، نقشی به شکل مردار.

 

 

                                                                مريم

 

 

 

 

 

يا هو

 

 

 

 

آقا برای فردا، فکری به حال شب کن...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

يا هو

 

سلام... يه غزل بخونيد:

 

نقققققققققققققققققققققققققققققد هم فراموش نشه...مرسی.

 

برگشت تو وَ ديدار، باور نکردنی بود

 

طعم لذيذ سيگار، باور نکردنی بود

 

 

ليلای تو مريض و ليلای تو چه تبدار

 

عيسی! شفای بيمار، باور نکردنی بود

 

 

بر قاب کوچک دل، عکس تو می درخشيد

 

زنده به روی ديوار، باور نکردنی بود

 

 

لبخند تو شبيه ِآن روزگار ِقبلی...

 

سرشار ِحسّ تکرار، باور نکردنی بود

 

                   ***

:« من دوستت...» دروغ است، اين جمله ی کذايی ـ

 

عيناً شبيه آوار، باور نکردنی بود...

 

 

بازی تمام و داور، در سوت خود دميدست

 

بازی بی طرفدار، باور نکردنی بود

 

 

اين خواب بود و هرگز، ليلای تو نبودم

 

شکر خدا...وَ...بيدار...باور نکردنی بود...

 

 

                                                             مريم

 

 

 

 

يا هو

 

سلام...اين روزها خيلی به دعاهاتون احتياج دارم...

 

نميدونم حس کرديد به آخر خط رسيديد و ديگه...تمااااااام؟!!!...

 

حس خيلی بديه...اينکه حس کنی داری کم کم تموم ميشی...

 

و هيچی به هيچی...

 

 

خدائيش خيلی بچه ی خوبيم که تو امتحانات هم به يادتون بودم نه؟!!!...

 

 

خب...يه غزل...فقط برای اينکه روی احسان کم شه:

 

نقققققققققققققققققققققققققد کنيد...البته خودم واقفم...

 

 

اين روزها اين حسّ تلخم را نمی فهمی...

 

غم را درون چشم من، آقا نمی فهمی...

 

 

دنيا به چشم من چه نا زيبا و دلگير است؛

 

وقتی سکوتم را در اين دنيا نمی فهمی...

 

 

حالا که بر عکس است جای ليلی و مجنون؛

 

من آدمم آدم، چرا حوّا نمی فهمی؟!! ــ

 

 

ــ اين غصّه و ماتم فقط از دوريت بوده؛

 

حالا سکوتم را تو هم آيا نمی فهمی؟!!...

 

 

له می شوم وقتی که غمگينی و دلگيری؛

 

وقتی نگاهم يا غمم حتی نمی فهمی!!!...

 

***

آقا تو اخمت باز کن!...تنها کمی لبخند...

 

 مهمان بکن يک بوسه بر لبها، نمی فهمی؟!!!...

 

 

امروز اينجايی و من نزديک ِنزديکم

 

فردا ولی دير است، نه!...فردا نمی فهمی...

 

 

                                                          يا حق

 

 

يا حق

 

سلام... خوبين؟...چه خبرها؟!!...

 

يه کار که اگه طفلی بشه اسمشو غزل گذاشت...

 

ببينين چطور از آب در اومده؟!!!...و يه طرح...

 

نقققققققققققد هم که جای خود داره...مرسی...

 

 

باران که می بارد چرا يک حسّ ِمبهم

 

جمع می شود در سينه ام، گويا تو را کم...

 

 

احساس ِغصّه يا خوشی، جنگ ِبرابر

 

جنگ ِدوتا احساس من، حالا چه با هم!!!

 

 

اين چند روز دوری و تمرين ِصبرم

 

ياد شما داروی من شد جای ماتم

 

 

حالا فقط اشعار ِتو،آرامش ِمن

 

عکس تو می چسبد؛ و سيگار ِدَمادَم!

 

 

آقا بيا اين تيله ها خيس و خرابند...

 

حالا که می بارد دو چشمم باز، نم نم ــ

 

 

ــ قلبت به حالم کاشکی می سوخت تا بعد

 

می ديدم اقا آمدی گفتی که همدم ــ

 

 

ــ همدم برای من شدی؛ وقتی کنارت

 

هستم و مطلوبست اين وقتی که مريم ــ

 

 

دارد برايت شعر می گويدعزيزم

 

دارد فقط از عشق می خواند مسّلم...:

 

 

« دلتنگتم آقای من! چيزی بگوييد!

 

اين روزها مرگ است يا حسّ جهنم!!!!...»

 

 

                                                           مريم

 

 

 

سکوت تو؛

 

             مرگ من...

 

                            فرياد بکش

   

                                          مسيحای بزرگ!!!...

 

                             

 

فعلا همين...و ............................................

 

 

يا عشق.

 

 

 

 

يا هو

 

 

سلام...اول کامنت داداش خوشگلمو بخونين تا بگم...

 

 

نويسنده: hamed		شنبه، 31 اردىبهشت 1384، ساعت 20:44
سلام....شگفت زده شدم ... تو اين مدت که نبودم و شعرات هم نمی خوندم تغيير زيادی کردی ....آفرين...اما با رامين هم موافقم ....آره از دفتر اومدم نت .....اين نديدن های تو برای بهتر بودن هايم در کنار توست. من هميشه هستم کوچولو
	E-mail:  وارد نشده است	URL:  shaeretanha

 

 

 

خوبين؟...راستش می خواستم تو آخرين روز ماه تولدم(يه ماهه شدم)...

 

که عاشق اين ماه از سالم...به روز کنم...با يه شعر...با کلی حرف...

 

اما وقتی اومدم بالا و اين کامنت برادرعزيزم ـ حامد ـ رو ديدم...

 

حس خوبی بهم دست داد...آخه چند وقتيه اين آقا حامد ما درگير کاره...

 

بگذريم...بعضی کامنتها چقدر به آدم می چسبه...

 

يه جورايی يه دل گرميه...نه؟!!!...

 

 

ديگه اينکه من همينجا... بابت يه اشتباه بزرگ و هميشه تکراری...

 

از يه نفر که برام خيلی عزيزه...معذرت می خوام...باشی؟...

 

 

خب...حالا يه غزل کوچولو از من...نققققققققققققد کنين...مرسی...

 

 

 

رفتن و هرگز ما شدن، طاعون عشق است...

 

اين دل به دريا دادنم، افسون عشق است...

 

 

من دل به تو، يا که خدا، يا که به فردا ــ

 

خوش می کنم، زيرا که اين قانون عشق است...

 

 

تنها تو را دارم وليکن بی سرانجام...

 

حالا که اينجايی دلم، ممنون عشق است...

 

 

در من نمی رويد غزل، گر تو نباشی...

 

با تو فقط شعرم پراز مضمون عشق است...

 

 

بيهوده فکر رفتنی آقای اشعار...

 

دست دلم اينک تورا، مديون عشق است...

 

 

                                                 قربان همگی...مريم

 

 

يا هو

 

سلام...خوبين؟...خوش ميگذره؟...می بينم که فصل امتحانات داره مياد و

 

همتون مثل خودم توپّ توپ درس خوندين و...

 

يکی بگه دانشگاه من کجا بود؟!!!...

 

خوب يه کار جديد که ممنون ميشم نققققققققققققققققققد کنين...

 

 

 

يک روز ديگر مانده تا تفريق من از ما

 

من گفته بودم می روم، حالا ببين آقا!

 

 

من می روم تا که شوم همدم برای او...

 

من می روم تا تو بمانی يکّه و تنها!!!

 

 

من می روم تا تو بفهمی اين نبودم را...

 

من گفته بودم می روم جايی که قدرم را...

 

 

من می روم از پيش تو بی کينه و ماتم؛

 

من می روم آقای من!!! حالا بمان آنجا!...

 

 

حالا تو تنها می شوی در خانه ای غمگين...

 

حالا توهم وا مانده ای از عشق خود: حوّا!

 

 

اين شعر ها و نامه ها بی سود و بی حاصل

 

ديوان شمس و حافظ و سعدیّ و مولا نا ـ

 

 

حتیّ اگر آورده بودی، پاسخم منفی ست...

 

يا اينکه بوسه می زدی بر خاک ِپا، حتیّ...«»

 

 

 

باز هم ممنون از همگيتون که همراهی می کنين...يا عشق.

 

                                                                   مريم

 

 

 

 

 

ياهو

سلام...ديروز جلسه ی شعر خيلی خوش گذشت...

 

جای کسانی که نيومدند سبز...

 

 

يه کار که منتظر نقدهای شماست...البته خواهشا وزنشو نقد کنين...

 

و ايرادهای فنيشو...نه مضمون و مفهومشو...مرسی:

 

 

 

سوی من پرواز کن دلداده ام!

 

بی توقع من به تو دل داده ام!

 

 

 

گفته ای: تاوان عشقت، مرگ من

 

من که جان، دست تو قاتل داده ام!!!

 

 

 

رفته از يادت مگر آن روزها...

 

رفتی و من جان کامل داده ام...

 

 

 

دل به دريا خوش کنم یا که شما؟!

 

خسته هستم دل به ساحل داده ام!!!

 

 

 

اين همه عمرم به پايت سوختم!

 

وای من آن را چه حاصل داده ام؟!

 

 

 

از غم دوری تو می سوزم و ...

 

بر لبم سيگار دانهل داده ام!!!

 

 

 

گفته ای: « تقدير ما دست خداست »

 

کاسه بر دست، مثل سائل داده ام

 

 

 

خواب ديدم شاه ِقلبت، دست من...

 

توی بيداری، تک دل داده ام!!!!!!

 

 

 

اين که می بينی برعشقت ساکتم ـ

 

ـ صبر را حلال مشکل داده ام!.....

 

 

 

کاش می شد خيلی چيزها رو گفت...بر زبان آورد...

 

اما چون اينجوری نيست... پس ...........................................

 

                                                         بازم ممنون

                                                             مريم

 

 

 

هو

 

۱.

 

 

آغوشت؛

 

 

حلال من و مشکلات...

 

 

خَلاصم کن!!!!!!!!...

 

 

 

 

بعد از خوندن طرح آميرزا  به ذهنم رسيد...

 

خب مثل اينکه اينم ميشه دومين طرح:

 

 

۲.نقد کنيد...هر چند که تغييرش نميدهم...

 

 

                                                              يا عشق...مريم.

 

 

 

يا هو

 

سلام...حال شما...خوش می گذره؟!!!... يک کار براتون می نويسم...

 

هر چقدر خواستين نقدهای باحال کنين...

 

چون خيلی احتياج داره طفلی به ويرايش...مرسی...

 

 

برای دل به تو دادن، فقط همان يکبار...

 

و بعد، کنار تو بودن ، کشيدن سيگار

 

 

و بعد، شروع ِحسّ ِغريب ِعاشقت گشتن

 

صدای گرم نفسها... به گوش من تکرار

 

 

به مأمن آغوش تو، پناه بردن ِمن...

 

و تکيه دادنم به تو، که مثل يک ديوار...

 

                     ***

تمام لحظه به لحظه، کنار تو بودن

 

گذشته از سر و ذهنم، هزار و سيصد بار...

 

 

شبيه ِخواب ِ قشنگی، چقدر شيرين بود...

 

و ای کاش تا قيامت، نمی شدم بيدار...

 

                      ***

سکوت ِتوازآن پس، شروع مرگم بود...

 

هنوز برای تولدم: اميد ِيک ديدار...

 

 

دليل اين همه صبر و دليل اين دوری

 

هنوز هم نمی دانم، دليل اين انکار...

 

 

گويی که محکومم به، دوباره تنهايی...

 

به نبود تو هرگز، به زندگی ناچار...

 

                                                 مريم

                                             

ممنونم از همگيتون...يا علی.

 

 

 

 

هو

 

سلام...خوبين؟...خوش ميگذره؟!!!...

 

ميخوام يه شعر براتون بنويسم...از شاعر جوان سپيد گو...

 

ميتونين نقد کنين...هم شعر رو...هم مضمون رو...

 

اما بر خوردن و ناراحتی بی ناراحتی...

 

بعدا بهتون لو ميدم از کی بوده اين شعر...

 

 

شما عشق را

 

ما درد را

 

شما عاشق را        هر عاشقی که هست

 

ما انسان را           هر انسانی که هست

 

 

شما قول و غزل شبانه        ما سپيد و راسخ چو روز

 

شما تمام خوبی ها را

 

ما شعاع احساسات عذاب آور را

                    

                                         می سرائيم.

 

ما از تداوم اشکها در صورت قضا به خشم می رسيم و فرياد

 

فرياد شما اما همه برای پنجره است که در بند ديوار است...

 

شما از عشق می گويید و لذت هم آغوشی

 

و نمی بينيد هم آغوشی بدن و گلوله را

 

و روز مرگیتان را با قالبی قديمی در رنگهای جديد بر دار شعر می بافيد...

 

شما که در تابوت شعرتان، آرام خوابيده اند

 

بی خبر که در خاک فلوجه بذر جنازه کاشته اند بی کفن...

 

شما شاعر تمام زيبائيها

 

ما مرثيه گوی جسدهای بی سر...

 

 

                                             يا علی.

يا هو

 

                               فرشته کوچولوی بهشتی من...

 

                                     تولدت مبارک!!!!!!!!!

 

 

هديه ی روزهای گذشته،

 

نيمه اش را مقروض وجود تو بود...

 

خدای را سپاس؛

 

که به نيمه ی گم شده اش رسيد...

 

 

مينوی عزيزم...هستی من!!! تولدت مبارک...

 

هنوزم از قبيله خوشت ميااااد...باغ وحشم داره ها!!!!...

 

 

                                               مريم

 

 

 

يا هو

 

              !!!!!!Alles Gute zu meinem Geburtstag        

 

سلام...تولدم هزاران بار مبارک...چقدر خوشحالم که (اول.ارديبهشت) ۲۱ سالم ميشه...

 

چقدر خوشحالم که در ايران عزيزمون هستم...در وطن...

 

کنار هموطنانی که هر روز سر همديگر رو به بهانه ای کلاه ميذارن...

 

و تازه پيش خودشون کيفور ميشوند که چقدر زرنگند!!!!!!!...

 

کنار هموطنانی که مواظب هستند نماز و روزه شون عقب نيوفته...

 

که مراقبند همسايشون گرسنه نخوابه!!!!!!!!!

 

که تمام سعيشونو می کنند که سفره ی هفت سينشون هميشه پربارتر

 

و پر تجملتر از قبل و بقيه باشه...

 

چقدر خوشحالم در کشوری زندگی می کنم که غيور و قهرمانند...

 

چقدر خوشحالم که ايرانيم و از نسل آريايی...

 

چقدر خوشحالم که در تهران، در شهری متولد شدم که اصلا از فساد و گناه...

 

در اين شهر پاک خبری نيست...

 

وآدم می ماند که هوای تميزش پاکتراست يا انسانهای منزه اش!!!!!!!...

 

 

مثل اينکه روز تولدم هم دست از متنهای دپرس کننده بر نداشتم و خستتون کردم...

 

منو ببخشين...از حرفهامم خورده پورده حداقل امشب که شب تولدمه!!! نگيرين...

 

اصلا تولدم مبارک با تمام جمله های خوشگل و شادی آور و کليشه ای...

 

که خودتون بهتر از من بلدين!!!!!!!!!...

 

يک شعر براتون می نويسم ...که ازمن خواستن!!! با اين مضمون بگم...

 

چه فرصتی بهتر از حالا که تولدمه!!!خودمو تحويل بگيرم!!!...

 

پس شما هم لطف کنين و نقدش کنين...بازم ممنونم از همگيتون...

 

 

مريم! گنهم چيست خرابت شده ام من؟!...

 

افسون دو چشم پر سرابت شده ام من؟!!!...

 

 

 

مريم! به خدا دست ِخودم نيست، تو دل را...

 

افسوس و صد افسوس که خوابت شده ام من!

 

 

 

مريم! به تو گفتند که من مست شرابم...

 

نه! مست نگاه چون شرابت شده ام من!!!

 

 

 

مريم! تو بگو!...ناز نکن!...تاب ندارم...

 

عاشق شدم و خام جوابت شده ام من...

 

 

 

مريم! نکند مايه ی رنجت شده ام من؟!...

 

نفرين به دلم، گر که عذابت شده ام من!!!!!

 

                                                     مريم

 

اين شعر را هم حامد- برادر عزيزم- برای تولدم گفته...

 

من که عاشقش شدم...

 

 

در کوچه به تاخت می رود باد...

 

پنجره، مهتاب است و خانه، مدار جهان

 

خواب می نوشد از چشمهايت اتاق

 

من ثانيه ها را به دشت انتظار می برم...

 

                                        تو زاده می شوی...

 

در بهار ترين عصر

                    

                       و من زبان گل مريم را می خوانم...

 

نبض لبخندهايت، گرم می کند رگهايم را

 

      بيست هزار سال است که دوستت داشته ام...

 

             خون مادر است در شعرهايت که بی آبرو کرده اند مرگ را...

 

مهتاب از کوچه می رود

    

                          اما تو

 

                                  هر صبح طلوع می کنی.

 

                                                                   حامد

 

 

باز هم از مينوی گلم ممنونم که امروز را واقعا با حضورش و کاراش

 

و حرفهاش  شيرين و جالب و دوست داشتنی کرد...

 

جای همگيتونم تو تولدم خالی...

                                                                

 

مرسی از اينکه هميشه همراهم بودين...يا علي.

                                                                         

                                                          مريم

 

 

 

يا هو

 

سلام...چهار ماه از دوستی ما...از با هم بودنمان گذشت...

 

چه حرف درستيه که ميگن زمان نسبی ست...

 

چهار ماهی که برای ما از همون روز اول آشناييمون انگار سالها و

 

 سالها بود...

 

انگار ما قبلا جايی در زمان با هم بوديم و با هم زندگی کرديم و...

 

 با هم کودکی کرديم و با هم بزرگ شديم...

 

 با هم متولد شديم...و با هم رشد کرديم...

 

مينوی من!!!...خوشحالم که دوباره بر گشتی...

 

خودمو نميدونم!!!!!!!!!...آيا من واقعا برگشتم...آيا  واقعا همون

 

مريم هستم؟!!!...

 

اصلا هستم؟!!!...مثل بعضيا که هميشه ميگن نميدونم!!!...منم نميدونم...

 

بُغضی که يه ماهه راحتم نميذاره...کاش با 10000بار ترکيدن

 

 راحتم ميذاشت...

 

اما...

 

و باز هم اين منم که به تکيه ی شانه های نحيف و امن و سرشار از قدرت و

 

مهربونی تو پناه می برم...

 

مينوی من!!!!!!!!!!!!!!!!!فقط من!!!!!!!!!!!نفس کش بياد بگه مينو رو

 

ميخواد با من قسمت کنه...

 

مينو فقط خدا و تو هستين که می فهمين چقدر غم دارم...چقدر حالم  بده...

 

بد؟!!!!!!!...تو بگو مرگ!!!!!!!!!!...

 

خوشحالم که بازم جايی رو دارم که بُغضمو غممو، حرفامو، حسمو،

 

بهش هديه کنم ...

 

و به جای جا خالی کردن و هزار جور توجيه و ناراحتی...

 

فقط درکم کنه...همين!!! و آينه ی خودم باشه...

 

ميدونی چقدر خودمو نگه داشتم که اونروز پشت تلفن بهت لو ندم که

 

اينو برای تو گفتم؟!!!!!!!!!!!:

 

 

                                                         4   =  2  *  2   ))       

 

                     (( چرا هنوز نمردم؟!!!  = تنهايی من * غم رفتن تو

 

 

انصافا ديدی که وب منم...دفتر دل منم...بدون تو مرد؟!!!!!!!!!!

 

مينو نميخوام غمتو ببينم!!!...يا اشکهای قشنگتو رو گونه هات ...

 

هيچ وقت...

                                    يا علی.

 

 

                                            مريم گلی تو

 

                                  

حلا ل کنين...

 

به نام تو خدای خوبم که هستی

 

سلام...سال نو با اتفاقات خوب و بد زيادی همراه بوده...

 

سالی که نکوست...

 

 

اين روزها همه ی اتفاقهای نو

 

بد ميشود که بهتر و بهتر نمیشود

 

اين غصّه های سر زده از راه آمده-

 

-از آسمان زندگيم سر نميشود...

 

 

نميخواستم به اين زوديها(حداقل تا اول ارديبهشت که

 

تولدمه)...شايدم مثل مينو!!!!!!! هيچ وقت ديگه...به روز کنم... اما به

 

خاطر قولی که به مينو-يار هميشگی غمهام و شاديهام- داده

 

بودم...به روز کردم...

 

 

يه کار براتون می نويسم که برای مينوی عزيزم و در جواب شعر و

 

update اش در ۱۸/دی گفتم...هر چی به ذهنتون ميرسه دريغ

 

نکنين...مررررررررررسی!

 

 

 

من به تو دختر پر شور بهاری نازم

 

دل به آيينه ی جوشان دلت می بازم

 

 

تو خود آيه ی عشقی که خدا زاييدست

 

و بر اين هديه ی زيبای خدا می بالم!

 

 

تو خود هستی عشقی به خدا باور کن!

 

من از اين غصّه ی ناشکری تو می نالم!!

 

 

آتشی هست درونت که درونت سوزاند؟

 

من بر اين آتش بی مهری تو می بارم!

 

 

غزلت ناب ترين شعر جهان است، جهان

 

بذر هستی با غزلهات به دل می کارم...

 

 

داری او را به تمامیّ وجودت مينو!!!!!!!!

 

او طبيب است عزيزم، تو بگو : ميدانم!

 

 

می پرسم: آخر از کیّ و کجا بيزاری؟

 

من از چشمت که شده خيره به من، ميخوانم...

 

                            ***

من خودم بارها قافيه را سوزاندم

 

من که قول دادم: با تو من می مانم...  

 

 

شعر من که جرعه ای از شعر تو می باشد

 

چون هميشه به تقديس نگاهت آرم...     

 

 

خوب...باز هم اميدوارم سال نو، سالی پر از شادی و معجزه های

 

خوب براتون باشه...در هر حال حلال کنين...يا حق.

               

                                                           مريم

 

يا هو

سلام به همگی دوستان گلم...سال نو را پيشاپيش به همتون تبريک ميگم... 

 

 اميدوارم سالی سرشار ازبرکت و شادی و خوشی براتون باشه ...

 

يه کار جديد...نققققققققققققققققد کنين...مرسی.

 

 

 

قلب من از عشق تو، آيينه ی زنگار شد

 

روبروی ديدگانم، اشکها ديوار شد

 

 

 

آن همه تصوير زيبا، آن همه گفتار خوش

 

بعدِ روزها بی کسی، در ذهن من تکرار شد

 

 

 

آن همه رويای زيبا در سرم می ساختم

 

غصّه ها پيدا شدند:آمال من آوار شد...

 

 

 

چشم تو در لحظه ای، مهربان خنديد و رفت...

 

دست من از بی کسی، بی تابِ يک سيگار شد

 

 

 

شعرها از دوريَت، من در فراقت گفته ام...

 

شايد از بخت ِخوشم، اين موجب ديدار شد:

 

 

 

"« پارک لاله »، يا که « کنج »، بوی بهار، سال نو؛

 

فکر فردا: نيستی؟!!!!!..........دخترک بيمار شد..."

 

 

 

گفته ای تو حافظا :«ساده است در ابتدا!!!»

 

هر چه من کردم ولی، از اولش دشوار شد...

 

 

                                                !!! Ein glّuckliches neues Jahr                

 

باز هم تبريک ميگم سال نو رو...يا حق.

 

                                                   مريم